Σύμφωνα με νέα έρευνα, η καταστροφική σύγκρουση που δημιούργησε τη Σελήνη—μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές στην πρώιμη ιστορία της Γης—ίσως να μην οφειλόταν σε έναν μακρινό «εισβολέα», αλλά σε έναν πλανήτη-αδελφό που αναπτύχθηκε δίπλα στη Γη, γνωστό ως Θήα.
Δείτε επίσης: «Αινιγματικό» αντικείμενο ανακαλύφθηκε από το τηλεσκόπιο James Webb
Πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ένας κόσμος στο μέγεθος του Άρη χτύπησε τη νεαρή Γη με τεράστια δύναμη, λιώνοντας μεγάλα τμήματα του μανδύα της και εκτοξεύοντας ένα δίσκο από πυρωμένα θραύσματα στο διάστημα. Από αυτά τα υπολείμματα σχηματίστηκε τελικά η σημερινή Σελήνη. Αν και αυτή η θεωρία της «γιγαντιαίας σύγκρουσης» είναι η πιο αποδεκτή, η προέλευση και τα χαρακτηριστικά του χαμένου πλανήτη Θήα, παρέμεναν ασαφή.
Ωστόσο, η νέα ανάλυση δειγμάτων της Σελήνης από τις αποστολές Apollo, καθώς και γήινων πετρωμάτων και μετεωριτών, υποστηρίζει ότι η Θήα ήταν ένας βραχώδης πλανήτης της εσωτερικής περιοχής του ηλιακού συστήματος — πιθανόν ακόμη πιο κοντά στον Ήλιο από τη Γη.
Τα αποτελέσματα, τα οποία δημοσιεύθηκαν στις 20 Νοεμβρίου στο περιοδικό Science, ενισχύουν την κλασική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο σχηματίστηκαν οι βραχώδεις πλανήτες.
Δείτε ακόμα: NASA: Έχουν βρεθεί πάνω από 6.000 εξωπλανήτες
Η Θήα ήταν ένα από τα εκατοντάδες πλανητικά “έμβρυα” από τα οποία σχηματίστηκαν οι πλανήτες μας. Ωστόσο, τα σεληνιακά δείγματα από τις αποστολές Apollo έχουν αποκαλύψει ότι η Γη και η Σελήνη είναι σχεδόν χημικά όμοιες — μια ομοιότητα που, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δυσκολεύει ιδιαίτερα τον εντοπισμό της προέλευσης της Θήας. Για το λόγο αυτό, οι ερευνητές εξέτασαν έξι δείγματα από τις αποστολές Apollo 12 και 17, καθώς και 15 γήινα πετρώματα, ανάμεσά τους και υλικό από το ηφαίστειο Κιλαουέα στη Χαβάη, μαζί με μετεωρίτες που βρέθηκαν στην Ανταρκτική.
Η ομάδα επικεντρώθηκε σε εξαιρετικά μικρές διαφοροποιήσεις στα ισότοπα του σιδήρου, οι οποίες όπως δείχνουν νεότερες μελέτες, μπορούν να αποκαλύψουν το σημείο του ηλιακού συστήματος όπου σχηματίστηκε το υλικό. Συνδύασαν αυτές τις μετρήσεις με ισοτοπικά δεδομένα μολυβδαίνιου και ζιρκονίου και στη συνέχεια συνέκριναν τα αποτελέσματα με γνωστές συνθέσεις μετεωριτών, ώστε να εντοπίσουν ποιες «δομικές ύλες» θα μπορούσαν να έχουν σχηματίσει τη Θήα.
Σε εκατοντάδες μοντέλα μόνο ένα σενάριο κατάφερε να αναπαράγει με επιτυχία τη χημεία της Γης και της Σελήνης: αυτό στο οποίο η Θήα σχηματίστηκε στην εσωτερική ζώνη του ηλιακού συστήματος. Σύμφωνα με τη μελέτη, η Θήα ήταν πιθανότατα ένας βραχώδης πλανήτης με μεταλλικό πυρήνα και μάζα περίπου στο 5–10% της μάζας της Γης.
Δείτε επίσης: Το James Webb ανακάλυψε έναν νέο εξωπλανήτη
Αν και η μελέτη δείχνει ότι η Γη και η Θήα πιθανότατα ήταν «αδέλφια» που σχηματίστηκαν στην ίδια περιοχή, παραμένει άγνωστο πώς η γιγαντιαία σύγκρουση κατάφερε να αναμείξει τόσο απόλυτα τα υλικά των δύο κόσμων, ώστε οι χημικές τους υπογραφές να γίνουν σχεδόν αδιαχώριστες. Η λύση αυτού του μυστηρίου ίσως αποκαλύψει το τελευταίο χαμένο κομμάτι της βίαιης ιστορίας γέννησης της Σελήνης — και μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για να κατανοήσουμε πλήρως πώς σχηματίστηκαν η Γη και το φεγγάρι μας.
